Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 lipca 2019 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie:

Przewodnicząca – SSR Justyna Żbikowska

Protokolant – Robert Graff

po rozpoznaniu 23 lipca 2019 roku

sprawy (...)

syna (...) i (...)

urodzonego (...)

w (...)

obwinionego o to, że:

w dniu 26. 01. 2019 roku ok. godziny 15.52 w m. (...) na drodze nr (...), gm. (...), woj. (...), prowadząc pojazd marki (...) o nr rej. (...) nie dostosował prędkości do warunków drogowych i najechał na poprzedzający go pojazd marki (...) o nr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

tj. o czyn z art. 86 § 1 kw

o r z e k a

1. uznaje obwinionego (...) za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw, i za czyn ten na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;

2. na podstawie art. 119 § 1 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania kwotę 100 (sto) złotych oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych opłaty.

Sygn. akt II W 232/19

UZASADNIENIE

Na podstawie ujawnionego w trakcie rozprawy materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu (...) roku na drodze nr (...) z (...) w kierunku (...) poruszał się pojazd mechaniczny marki (...) o nr rejestracyjnych (...) koloru srebrnego. Pojazdem kierował (...). Samochód poruszał się lewym pasem, ale w pewnej odległości przed skrzyżowaniem w miejscowości (...) zjechał na prawy pas drogi. Manewr ten wykonany został, bo lewym pasem poruszał się pojazd marki (...) o numerze rejestracyjnym (...), który mimo takiej możliwości nie zjeżdżał na prawy pas ruchu. Kierujący pojazdem (...) dojeżdżając do skrzyżowani ponownie zmienił pas zjeżdżając na lewy, bo przed nim, na prawym pasie poruszały się inne pojazdy. Po zmianie pasa na lewy, na sygnalizacji świetlnej nastąpiła zmiana światła na czerwone, co spowodowało zatrzymanie się pojazdu (...). Po chwili w pojazd ten uderzył samochód marki (...) poruszający się lewym pasem, kierowany przez (...). Po zdarzeniu początkowo (...) w rozmowie z kierowcą (...) przyznał się do winy, jednak poprosił o sporządzenie oświadczenia w późniejszym terminie ze względu na pośpiech, udawał się z rodziną na ślub i wesele. Po chwili rozmowy (...) zaczął wycofywać się z pierwotnego stanowiska, kwestionując jednocześnie podnoszony prze (...) fakt posiadania w samochodzie kamery, która prawdopodobnie zarejestrowała zdarzenie. Po kilku dniach mężczyźni skontaktowali się, jednak (...) odmówił sporządzenia oświadczenia, przyznając natomiast, że faktycznie zdarzenie zostało zarejestrowane przez kamerę w jego pojeździe, lecz nagrania tego nie udostępnił kierowcy (...), który wobec postawy (...) w dniu 26 marca 2019 roku sprawę zgłosił na policję. W pojeździe (...) powstały uszkodzenia w postaci pękniętego zderzaka oraz uszkodzenie poszycia podłogi bagażnika, a w pojeździe (...) doszło do uszkodzenia płyty podłogowej i przedniego zderzaka.

Obwiniony (...) nie był karany za wykroczenia drogowe.

Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o następujące dowody: protokół przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu (k. 1-2), protokołu przesłuchania świadka (...) (k. 3-4), protokołu oględzin i zdjęć (k. 6-9), protokołu przesłuchania (...) (k. 13-15), zapisu na płycie CD (k. 18), informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego (k. 35).

Obwiniony (...) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czyn. Na etapie postępowania wyjaśniającego odmówił składania wyjaśnień, natomiast przed Sądem wyjaśnił, że tego dnia było ślisko, starał się stosować do znaków drogowych, w tym dotyczących obowiązującej prędkości, starał się nie wyprzedzać. Obwiniony wyjaśnił, że bezpośrednio przed skrzyżowaniem (...) zajechała mu drogę, działo się to może 3 metry przed jego pojazdem i od razu „dał po hamulcach”, co spowodowało, że wpadł w puślisk i uderzył w S.. (...) wskazał, że droga ewidentnie została ma zajechana i nie miał możliwości uniknięcia zderzenia oraz, że być może, kierujący (...) „chciał go czegoś nauczyć”. Obwiniony przyznał, że zdarzenie zostało nagrane przez kamerę zainstalowaną w jego pojeździe i że po kilku dniach spotkał się z kierowcą (...), jednak nie doszli do porozumienia.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego (...) co do przebiegu zdarzenia, bo ono zostało opisane zasadniczo analogicznie do relacji pokrzywdzonego (...), a rozbieżności dotyczą jedynie jego oceny.

Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować wartość dowodową czy autentyczność dokumentów zaliczonych w poczet materiału dowodowego, albowiem dokumenty te zostały sporządzone przez właściwe organy, w granicach ich kompetencji oraz w przypisanej prawem formie.

Zeznania przesłuchanego w charakterze świadka pokrzywdzonego (...) były wiarygodnym źródłem dla poczynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Sąd uznaje przedmiotowe zeznania za prawdziwe, złożone według najlepszej wiedzy i pamięci świadka.

Sąd dopuścił także dowód z oględzin nagrania z kamery znajdującej się podczas zdarzenia w samochodzie obwinionego (...). Nagranie to zostało odtworzone podczas rozprawy w dniu 23 lipca 2019 r. i nie było kwestionowane, ani przez pokrzywdzonego, ani przez obwinionego, zgodnie twierdzących, że prezentuje ono przebieg zdarzenia będącego przedmiotem postepowania i tym samym Sąd nie kwestionował jego wartości i autentyczności.

Z tak zgromadzonego i ujawnionego materiału dowodowego wynika, że obwiniony (...) nie dostosował prędkości do warunków drogowych, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i najechał na pojazd jadący przed nim marki (...), naruszając tym samym zasady ruchu drogowego. W sprawie niniejszej przebieg zdarzenia, niezależnie od sposobu relacjonowania go przez jego uczestników, nie może budzić wątpliwości, bowiem został zarejestrowany na nagraniu. Kwestią sporną w sprawie była natomiast interpretacja tego zdarzenia i ocena techniki jazdy przez kierujących. W ocenie Sądu przebieg zdarzenia w sposób oczywisty obrazuje winę obwinionego (...) za kolizję w dniu (...) r. Faktem jest, że (...) przed zmianą świateł na czerwone zjechała na lewy pas ruchu, jednak wbrew twierdzeniom obwinionego, ta zmiana ruchu nie była zajechaniem mu drogi. Analiza nagrania wskazuje bowiem, że obwiniony dopiero po dłuższej chwili od wjechania pokrzywdzonego na lewy pas rozpoczął manewr hamowania, co świadczy o tym, że nie obserwował on należycie drogi i nie zareagował w odpowiednim momencie na zmieniająca się sytuacje na drodze. Pokrzywdzony wjechał na lewy pas jeszcze w momencie, kiedy paliło się zielone światło i dopiero kiedy już poruszał się tym pasem nastąpiła zmiana świateł, wymuszając na kierowcy (...) konieczność hamowania. Ta sekwencja zdarzeń prowadzi do wniosku, że niezależnie od pojawienia się na lewym pasie (...) obwiniony zmuszony byłby hamować i zatrzymać się przed skrzyżowaniem. W ocenie Sądu prędkość pojazdu kierowanego przez obwinionego i brak obserwacji przez niego drogi mogłaby doprowadzić, gdyby nie pojawiła się przeszkoda w postaci pojazdu pokrzywdzonego, do wjechania przez (...) na skrzyżowanie pomimo nadawania światła czerwonego. Z powyższego jasno wynika, że przyczyną zdarzenia w postaci przedmiotowej kolizji nie było zajechanie drogi obwinionemu.

W świetle powyższych dowodów i poczynionych na ich podstawie ustaleń Sąd doszedł do przekonania, iż wina obwinionego nie budzi żadnych wątpliwości i została w pełni udowodniona.

Przystępując do oceny prawnej czynu zarzucanego obwinionego, Sąd uznał, że zachowanie (...) powinno być zakwalifikowane z art. 86 § 1 k.w.
Sąd nie miał wątpliwości, że swym zachowaniem obwiniony przyczynił się do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 kodeksu wykroczeń „kto na drodze publicznej , w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny”. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, (...) mimo spoczywającego na nim obowiązku, nie obserwował w sposób należyty drogi i nie dostosował prędkości do warunków drogowych, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Przystępując do wymiaru kary Sąd uznał, że zasadnym będzie ukaranie obwinionego karą grzywny w wysokości 500 złotych. Będzie to kara wystarczająca dla osiągnięcia wobec obwinionego celów kary, (...), a fakt ostatecznego ukarania wprowadzi przeświadczenie o nieuchronności kary, zmuszając obwinionego w przyszłości do racjonalnego podejmowania decyzji związanych z ruchem pojazdu. Kara by zrealizować swój cel, musi być pewną formą dolegliwości.

Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym jest obciążenie obwinionego na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. zryczałtowanymi wydatkami poniesionymi tymczasowo przez Skarb Państwa, które wyniosły kwotę 100 zł, a nadto kwotą 50 zł tytułem opłaty.